Je kent het misschien wel — je hoort gelach over de schutting, omdat je ‘wéér met die bakken in de weer bent’. Maanden geleden, ergens in november toen het al lichtjes vroor, stond ik in mijn tuin met een zak potgrond en een bak van de HEMA. Mijn buurman riep: “Sla in de winter? Je bent gek!” En toegegeven, twijfelde zelf ook. Toch eet ik nu in juli — geloof het of niet — nog steeds verse slablaadjes uit mijn mini-kas. Raar? Misschien. Praktisch? Ja, zeker weten.
Waarom iedereen lacht — en waarom ze ongelijk hebben
Hier in Nederland zijn we dol op klagen over het weer. Regen, wind, natte voeten — en vooral dat onze tuin ‘niks wil groeien’. Mijn collega’s bij Albert Heijn beweren zelfs dat een moestuin niks oplevert, nou ja, behalve werk. Maar ik heb iets ontdekt waar in elk geval mijn opa (oude tuinder uit Leiden) ook bij zou knikken: slablaadjes kunnen het hele jaar — zelfs met Friese sneeuw — als je het een beetje slim aanpakt.
Zo kweek je het hele jaar door: mijn simpele stappen
- 1. Zet in op beschutte bakken of een minikasje. Ik gebruik een transparante opbergbox van de Action — niet gek, gewoon goedkoop en werkt echt. Het werkt als een kas: daglicht en bescherming.
- 2. Kies een mix van sla. Mijn favoriet is veldsla gemengd met eikenbladsla (pak ze bij Intratuin, die zakjes voor 2 euro). Ze laten zich niet kisten door kou.
- 3. Water — maar niet teveel. In de winter geef ik één keer per week water, voorjaar wat vaker. Mijn moeder zou nu roepen: ‘Niet overdrijven, joh!’
- 4. Zaai elke maand een beetje. Zo heb je nooit lege bakken. In maart, juni, september… beetje op gevoel. Werkt hier in Delft perfect, hoewel misschien in Groningen weer anders — geen garanties.
- 5. Bescherm tegen slakken, desnoods met koffiedik. Mijn buurvrouw zweert bij koperen ringen, maar bij mij werkte de oude koffie uit het kantoor het beste. Ja, raar maar waar.
Het is geen hogere wiskunde — eigenlijk meer een truc om het jezelf makkelijk te maken. En dat je af en toe een krom blaadje hebt, ach, dat hoort erbij toch?
Wat levert dit nu écht op?
Eerlijk: de oogst is geen Volendamse markt, maar elke week een schaal verse sla — zelfs als de supermarktprijzen weer stijgen. Mijn vrouw merkte laatst tijdens het eten op dat het gewoon veel lekkerder smaakt. Geen idee of ze gelijk heeft, of het psychologisch is — al vind ik ‘mijn’ sla sowieso lekkerder klinken.
Tips van de kenners in de buurt
- Mijn bovenbuur, Hans, gebruikt vliesdoek als ‘extra dekentje’. Scheelt net die ene nachtvorst.
- In de Facebookgroep “Moestuinieren Zuid-Holland” zag ik mensen met growlights spelen. Zelf niet geprobeerd — vind daglicht toch fijner — maar ze zweren erbij.
- Goed tuingrind onderin de bak voorkomt natte voeten. Leerde ik pas na maanden modder ellende. Had eerder gemogen.
Sommige buren lachen nog steeds, maar de meesten zijn stiekem toch nieuwsgierig. Een vriend van mij uit Amersfoort stuurde laatst zelfs een foto van zijn geïmproviseerde balkon-bak. Toch mooi — misschien is dit clubje slakwekers groter dan je denkt.
Laat je niet gek maken — probeer het gewoon!
Misschien denk je: ‘Dit werkt alleen bij jou omdat je groene vingers hebt.’ Echt niet — ik heb vaker planten dood laten gaan dan me lief is. In het begin wist ik niet eens het verschil tussen rucola en andijvie (serieus). Maar het mooie is: sla vergeeft veel fouten, zelfs als je een week vergeet water te geven… of helemaal niks doet.
Dus ja, mijn buren lachen. Maar uiteindelijk eten ze met plezier mee als ik weer een bakje sla meebreng naar de buurtborrel. Probeer het zelf eens deze maand — of deel gerust je eigen succes (of mislukking) hieronder. In ieder geval: smakelijk!
