Wist je dat er een Nederlandse appel is die stilletjes de harten van kenners verovert? Op familiefeestjes hoor ik altijd over Elstar of Jonagold, maar op de markt in Utrecht kwam ik laatst iets heel anders tegen. De naam? Wellant. Volgens mijn buurvrouw uit Rotterdam is deze appel ‘echt een verborgen parel’ — wat ik eerst met een korreltje zout nam… Maar hij blijkt dus serieuzer waard dan gedacht.
Waarom kent bijna niemand de Wellant?
In Nederland draait alles om tradities — zeker als het om fruit gaat. Oma’s appeltaart vraagt om Goudreinetten, supermarkten liggen vol met Pink Ladies. Toch groeit de Wellant sinds een jaar of tien gewoon bij lokale telers in Gelderland en Noord-Holland. De reden dat we er amper over praten? Het klinkt bijna te doorsnee: rood, rond, zoetzuur — maar dat is dus schijn.
Zelf ontdekte ik ‘m pas een paar maanden geleden, toevallig op de biologische markt. Geen flitsende marketing, geen fancy stickers. De marktvrouw zei: “Proef deze maar, daarna wil je niks anders.” En hoewel ik niet direct overtuigd was, zat ik een week later opnieuw met zo’n appel in m’n broodtrommel.
Wat maakt de Wellant zo bijzonder?
- Smaakexplosie — Serieus, dit zit tussen Elstar en Fuji in, met net dat beetje extra bite.
- Allergievriendelijk — Veel van mijn vrienden (en collega Sjoerd trouwens ook) klagen over jeuk na appels. Wellant geeft veel minder klachten. Gek, maar meerdere mensen beamen het.
- Lang houdbaar — Mijn moeder bewaart appels altijd in de schuur, en zegt dat de Wellant “pas na weken een beetje rimpelt”.
- Lokaal en duurzaam — Oke, klinkt een beetje cliché, maar deze appel groeit vooral hier bij ons — dus minder food miles.
Hoewel ik aanvankelijk dacht dat het toeval was — misschien is hij gewoon nú in seizoen? — merk ik dat de smaak elke keer weer verrassend goed blijft. Zelfs na een regenachtige week.
Hoe eet je ‘m het lekkerst?
In onze familie-app zei mijn tante laatst dat ze Wellant door de warme havermout snijdt. Zelf neem ik ‘m liefst gewoon uit het vuistje, met schil en al. De stevige structuur maakt ‘m perfect voor taart, maar ook voor een simpele wintersalade (geroosterde walnoten, wat geitenkaas erbij — aanrader).
Sommigen drogen schijfjes in de oven — geen rare toevoegingen, gewoon appel. En in Amersfoort verkopen ze nu Wellant-appelmoes zonder toegevoegd suiker. Misschien toeval, of een nieuwe trend?
Waar vind je ze?
Bij de grote ketens zie je ze zelden, al duikt de Wellant soms op bij Ekoplaza of lokale AGF-boeren. Mij lukt het meestal bij marktkramen of fruitstalletjes buiten de Randstad. In appgroepen voor voedseldelers wordt ‘ie soms zelfs gratis aangeboden tijdens het oogstseizoen — bizar eigenlijk, terwijl ze in Berlijn er inmiddels om vliegen.
Oh ja, bij de appelplukdagen (meestal september-oktober) kan je ze zelf van de boom trekken. Ik was vorig jaar in de Betuwe en daar waren ze echt de favoriet. Of het door de gezelligheid kwam weet ik niet, maar iedereen liep ermee te pronken.
Moet je overstappen op Wellant?
Ik zeg niet dat Elstar of Granny Smith nu verleden tijd zijn — smaken verschillen. Maar de Wellant is nu écht een ontdekking waar ik (en de halve familie) blij van word. Vooral als je lokale producten waardeert en wel eens wat nieuws wilt proeven dat nergens zo fris smaakt als hier.
Misschien werkt het niet voor iedereen — hoewel ik zelden zo vaak ‘waar koop je die?!’ hoorde als de laatste maanden. In ieder geval weet ik dat als je Wellant eenmaal geproefd hebt, je oude favorieten ineens wat… voorspelbaar lijken. In ieder geval bij mij en m’n directe omgeving.
En jij?
Heb je de Wellant al eens geprobeerd? Of laat je ‘m nog links liggen — misschien dat de hype nog moet groeien. Benieuwd wat jullie ervaringen zijn, of als iemand ‘n gouden recept heeft. Laat vooral iets horen, want nieuwe foodtradities ontstaan meestal gewoon op een regenachtige maandagmiddag… Nou ja, zo ging het bij mij.
